Τα νέα μέτρα της κυβέρνησης σε συνεργασία με το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι αυτά που πλασάρονται σήμερα ως λύση για την ελληνική οικονομία. Όλοι όμως ξέρουμε την ανεπάρκεια τους και την αδυναμία τους να λύσουν παθογένειες της χώρας εδραιωμένες εδώ και δεκαετίες. Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι ανταγωνιστικότητα, κύριοι. Ανταγωνιστικότητα. Αυτή είναι η λέξη κλειδί, το πρότυπο που πρέπει να ακολουθήσουμε για να απαλλαγούμε μια και καλή από τα κακώς κείμενα της ελληνικής οικονομίας, από τις αιτίες που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Χωρίς να θέλω να παραγνωρίσω την προσφορά των εμπειρογνωμόνων του ΔΝΤ και της κομισιόν, εγώ, ο Conan ο Βάτραχος, καταθέτω την ταπεινή μου πρόταση, στα πλαίσια της διαδικτυακής δημοκρατίας που καθιέρωσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Γιατί αυτή είναι η πραγματική ουσία της δημοκρατίας: να γράφεις την άποψή σου στο blog και να την στέλνεις σε ένα mail για να την δουν οι υπεύθυνοι του αρμόδιου υπουργείου. Όλες οι άλλες ανοησίες περί σωματείων, λαϊκών συνελεύσεων και οργανωμένων συλλογικοτήτων είναι απλά αναχρονισμοί των αριστεριστών που μαστίζουν την χώρα.
Καταθέτω λοιπόν την ταπεινή αυτή πρόταση, ως ένα δείγμα γραφής απαλλαγμένης από τις κεϋνσιανικές λογικές του ΔΝΤ (αλλά τι να περιμένεις από έναν οργανισμό με επικεφαλής τον σοσιαλιστή Στρώς Καν), ως μια πλατφόρμα πιθανών μέτρων –και όχι ημίμετρων, όπως αυτά που προωθούνται σήμερα- ικανών να κάνουν την χώρα όσο πιο ανταγωνιστική γίνεται, όσο πιο ελκυστική στις αγορές, όσο πιο ανεξάρτητη από σοσιαλιστικές λογικές παρακμής και εκφυλισμού των βασικών αξιών της ανθρώπινης κοινωνίας: του νόμου του ισχυροτέρου (όχι, λοιπόν, δεν φοβάμαι να το πω έτσι, λέω τα πράγματα με το όνομά τους) και της φυσικής επιλογής. Γιατί ο «νόμος του ισχυροτέρου» είναι μια έννοια που έχει δεχθεί την συκοφαντία και τα πυρά των αριστερών, αλλά για σκεφθείτε: πώς θα αναπτύσσονταν αυτός ο κόσμος αν όλοι οι άνθρωποι ήταν ίσοι; Ποιος θα είχε κίνητρο να δουλέψει παραπάνω, αν όλοι έπαιρναν αξιοπρεπείς μισθούς; Γιατί να επιβραβεύσουμε την τεμπελιά, εκείνους που θέλουν σύνταξη, εκείνους που θέλουν να κάνουν διακοπές, εκείνους που θέλουν να μην δουλεύουν 14 ώρες την ημέρα και να μην κάνουν υπερωρίες ή –φρίκη!- αν κάνουν, να πληρώνονται για αυτές;
Αφήνω αυτά τα ερωτήματα ανοιχτά, για να τα σκεφτεί ο καθένας μας, και προχωράω στις προτάσεις:
1. Χαμηλότερος βασικός μισθός: Πώς μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί, όταν στην Ταϊλάνδη και την Ινδονησία οι εργάτες δουλεύουν με 2$ την ημέρα; Φτάνει πια με τις μισές δουλειές! Βασικός μισθός στα 44 ευρώ τον μήνα, με ρύθμιση για παροχή bonus αποδοτικότητας ύψους 90 λεπτών και μίας μπουγάτσας ανά ημέρα, ως κίνητρο για την αύξηση της παραγωγικότητας των εργαζομένων.
2. Πλήρης κατάργηση των συντάξεων. Η φροντίδα των ηλικιωμένων μπορεί και πρέπει να αποτελέσει κίνητρο για την αύξηση της παραγωγικότητας των εργαζομένων και όχι δικαίωμα. Όποιος θέλει να φροντίσει τους ηλικιωμένους γονείς του, ας δουλέψει παραπάνω, ώστε να πάρει τα αντίστοιχα bonus για να μπορέσει να το κάνει. Η σύνταξη αποτελεί άρνηση της ίδιας της φύσης: όσα ζώα δεν έχουν πλέον ικανότητες να προσαρμοστούν και να επιβιώσουν, σιωπηλά αποσύρονται και πεθαίνουν. Έχετε δει ποτέ μαϊμούδες να φροντίζουν τα ηλικιωμένα μέλη της κοινότητάς τους; (Τι; Το κάνουν; Ε, γι’ αυτό είναι τόσο πίσω στην εξελικτική αλυσίδα…)
3. Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, αρχής γενομένης από την πιο κραυγαλέα περίπτωση: τους γιατρούς. Τι πάει να πει «πρέπει να έχεις πτυχίο για ασκήσεις την ιατρική»; Όταν κάποιος θέλει να ασκήσει την ιατρική πρέπει να είναι ελεύθερος να το κάνει. Αν δεν είναι ικανός να θεραπεύσει τους ασθενείς του, τότε σύντομα θα χάσει την πελατεία του. Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα του ανταγωνισμού. Τα στιβαρά επιχειρήματα της ελεύθερης αγοράς κυριαρχούν ξανά.
4. Κατάργηση όλων των δημόσιων υπηρεσιών και οργανισμών. Οι παρηκμασμένες λογικές του κράτους πρόνοιας στερούν ζωτικό χώρο από την ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Φτάνει πια με το μονοπώλιο του κράτους σε αγαθά όπως, για παράδειγμα, το νερό ή το ρεύμα. Να ανοίξουν άμεσα οι τομείς αυτοί στις αγορές.
5. Τέλος στην Δημόσια Υγεία. Όταν ένας πολίτης έχει την δυνατότητα να νοσηλευθεί σε δημόσιο νοσοκομείο, ποιος ο λόγος να προσπαθήσει για να αυξήσει την παραγωγικότητά του; Η υγεία πρέπει να γίνει ένας τομέας αποκλειστικά ιδιωτικός. Όποιος θέλει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας του (ή μελών της οικογένειάς του) θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο. Αυτό θα ωφελήσει τόσο την επιχείρηση, όσο και τον ίδιο και μπορεί να είναι βασικό στοιχείο της ανταγωνιστικότητας της χώρας. Σκεφθείτε πόσο ελκυστικό για τους επενδυτές θα είναι ένα περιβάλλον στο οποίο, όποτε ένας εργαζόμενος έχει ένα πρόβλημα υγείας, θα αυξάνει την παραγωγικότητά του για να μπορέσει να το αντιμετωπίσει, πληρώνοντας με τα αντίστοιχα bonus την κλινική. Η απαξίωση της δημόσιας υγείας με τις ελλείψεις προσωπικού και τα φακελάκια δεν αρκεί. Να τελειώνουμε επιτέλους με αυτό το φάντασμα του σκοτεινού παρελθόντος!
6. Τέλος στα Δημόσια Πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν και να λειτουργούν χωρίς τα ασφυκτικά κριτήρια του κράτους. Στο κάτω – κάτω, αν ένα πανεπιστήμιο δεν παράγει καλούς επαγγελματίες (γιατί από επαγγελματίες έχουμε ανάγκη, όχι από επιστήμονες), το πτυχίο που θα παρέχει θα είναι υποβαθμισμένο στην αγορά εργασίας, οπότε σύντομα θα κλείσει. Με αυτή την διαδικασία θα μείνουν μόνο τα κορυφαία πανεπιστήμια στην Ελλάδα, εκείνα που θα εξασφαλίζουν χρηματοδότηση από εταιρίες και θα δουλεύουν στα project που αυτές θα τους επιβάλ…προτείνουν, χωρίς τις ιδεολογικές αγκυλώσεις περί ανεξάρτητης έρευνας, δεοντολογίας, επιστήμης και ελευθερίας των ιδεών. Οι ιδέες που δεν μπορούν να συνδεθούν με τις αγορές και το κέρδος πρέπει να εξαφανίζονται. Είναι κανόνας της φύσης, η οποία λειτουργεί ως ελεύθερη αγορά.
7. Πάγωμα προσλήψεων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αν ένας καθηγητής μπορεί να διδάξει 25 παιδιά, μπορεί να διδάξει και 60 (ίσως και 100). Επίσης αν θέλει κάποιος να στείλει τα παιδιά του σε ένα καλύτερο εκπαιδευτικό περιβάλλον, μπορεί να τα στείλει σε εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως το Κολέγιο Αθηνών ή την Σχολή Μωραϊτη. Και μην ακούσω ότι τα δίδακτρα αποτελούν πρόβλημα. Είπαμε: όποιος θέλει παραπάνω λεφτά, να δουλέψει παραπάνω για να πάρει τα bonus παραγωγικότητας (τα ίδια με τα οποία θα φροντίζει τους ηλικιωμένους γονείς του και θα δίνει στις ιδιωτικές κλινικές).
8. Κατάργηση του ταμείου ανεργίας. Από πού και ως πού πρέπει να μας απασχολεί ότι κάποιος δεν βρίσκει δουλειά; Αυτό είναι αποκλειστικά προσωπικό του ζήτημα. Εγώ ξέρω ότι, αν κάποιος θέλει κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για το αποκτήσει. Και επίσης, όλα είναι θέμα ατομικών επιλογών. Έτσι γίνονται, φίλοι μου, οι πλούσιοι και οι επιτυχημένοι, όχι με κοινωνικές παροχές! Θυμάμαι την περίπτωση του φίλου μου του Νίκου: ξεκίνησε μένοντας σε ένα ψωροδιαμέρισμα 190 τ.μ. στο Ψυχικό και επειδή προσπάθησε και πάλεψε, κατάφερε να σπουδάσει στο Deree και βρήκε σιγά-σιγά δουλειά στην επιχείρηση του πατέρα του, στην οποία σήμερα είναι μεγαλοστέλεχος και μένει σε βίλα στην Εκάλη. Αυτοδημιούργητος, κανένας δεν του χάρισε τίποτα. Με την σκληρή δουλειά μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα, όπως έκαναν οι πετυχημένοι επιχειρηματίες της χώρας, που συνεχώς τους κατηγορούμε, ενώ αυτοί είναι τόσο φιλάνθρωποι και προσφέρουν τόσα σε εμάς.
9. Απελευθέρωση των τιμών στα αγαθά πρώτης ανάγκης. Δεν κατάλαβα, όταν πουλάς ένα αμάξι ή ένα σκάφος, έρχεται κάποιος να σου πει μέχρι πόσο μπορείς να το πουλήσεις; Γιατί να συμβαίνει αυτό με τα τρόφιμα ή τα φάρμακα; Αυτή η πατερναλιστική εξουσιαστική λογική του κράτους πρέπει να σταματήσει, αποτελεί παραβίαση του ελεύθερου εμπορίου και είναι ντροπή να διατηρείται όταν έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι οι αγορές έχουν δυνατότητα αυτορύθμισης και οι κατηγορίες περί καρτέλ, μονοπωλίων και ακρίβειας είναι έωλες ανοησίες της αριστεράς;
10. Άνοιγμα της πολιτικής στην ελεύθερη αγορά. Είναι γνωστό ότι κάθε υποψήφιος βουλευτής ξοδεύει χιλιάδες ευρώ για την προεκλογική του εκστρατεία. Γιατί να μην ανοίξει η πολιτική στην αγορά ώστε να μπορεί να αγοράσει την θέση του βουλευτή απ’ ευθείας από μια Εταιρία Διαχείρισης της Διοίκησης (αποκρατικοποιημένη, φυσικά). Με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η όλη αναταραχή της προεκλογικής περιόδου, με τις συγκεντρώσεις, τις ομιλίες, της αναλύσεις, τις πολιτικές συζητήσεις –πράγματα που κάνουν κακό στην παραγωγικότητα. Επίσης, ο πελάτης – υποψήφιος βουλευτής μπορεί να εμπλακεί σε μια λιγότερο κουραστική διαδικασία, έναν πλειστηριασμό της θέσης που θα διαρκέσει μόλις λίγα λεπτά. Το ίδιο μπορεί να ισχύσει και για άλλα δημόσια αξιώματα.
11. Απελευθέρωση της πορνείας. Το ανθρώπινο σώμα δεν είναι πηγή αξιοπρέπειας, και άλλες τέτοιες μπούρδες. Η μόνη πηγή αξιοπρέπειας είναι η οικονομική επιφάνεια του καθενός, στοιχείο της προσωπικής του επιτυχίας και των επιλογών του. Το ανθρώπινο σώμα μπορεί και πρέπει να αποτελεί ένα ακόμα αγαθό προς εκμετάλλευση από την αγορά. Κάθε πολίτης, άνδρας ή γυναίκα, από 15 ετών και πάνω (ή και μικρότερος, αυτό το αφήνω ανοιχτό) πρέπει να μπορεί να εκδίδεται χωρίς να αντιμετωπίζει την γραφειοκρατία και τις αντιδραστικές φεμινιστικές οργανώσεις. Μια τέτοια εξέλιξη θα καταστήσει την Ελλάδα ξανά ανταγωνιστική στον τομέα της τουριστικής ανάπτυξης και εκατοντάδες ταξιδιώτες από τις οικονομικά ισχυρές χώρες θα έρχονται στον τόπο μας για να δοκιμάσουν τον περιβόητο «Greek Lover» ή την ξακουστή «Hellinida Thea» και οι μαυρισμένες χάλκινες κορμάρες μας θα δώσουν μια σημαντική ανάσα στην οικονομία. Στα ίδια πλαίσια εκμετάλλευσης του ανθρωπίνου σώματος πρέπει να καταργηθεί και γελοιωδέστατη διάταξη που απαγορεύει σε κάποιον να πουλήσει τα νεφρά του ή άλλα όργανα του σώματός του, προς μεταμόσχευση. Δικά μου είναι τα νεφρά, ότι θέλω τα κάνω!
