Τέλος εποχής για την παιδεία: τα νέα πανεπιστημιακά τμήματα

Μια νέα εποχή ανατέλλει για την δημόσια εκπαίδευση. Μια εποχή που ξεφορτώνεται τα περιττά στοιχεία του δημόσιου Πανεπιστημίου (όπως τα μεταπτυχιακά και η έρευνα) και τονίζει τα στοιχεία που αξίζουν να διατηρηθούν (τις ολοένα περιπλοκότερες καφκικού τύπου γραφεικρατικές διαδικασίες).

Τα σχέδια της Υπουργού Παιδείας, Άννας Διαμαντοπούλου -που αγαπάει τόσο την δημόσια εκπαίδευση ώστε να στείλει την κόρη της σε ιδιωτικό σχολείο, για να μην υπερφορτώσει το δημόσιο- το λένε ξεκάθαρα: ήρθε η ώρα για σύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με την αγορά και την βιομηχανία. Γιατί, στο κάτω-κάτω βρε αδερφέ, τί να τους κάνεις τους επιστήμονες όταν χρειάζεσαι εξειδικευμένους εργάτες; Από πότε η γνώση μπαίνει πάνω από την αγορά; Ήρθε η ώρα να εξαλειφθούν τέτοιες παρωχημένες ιδέες. Η αγορά υπεράνω όλων. Η αγορά του 40% ανεργίας στους νέους -χωρίς να υπολογίζεται η υποαπασχόληση και η ετεροαπασχόληση, φυσικα- και της “ευέλικτης” εργασίας χωρίς δικαιώματα. Σε αυτά τα δεδομένα οφείλει να προσαρμοστεί το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Η θεότητα της Αγοράς, σε πρώιμη απεικόνισή της (4ος αιώνας π.Χ.)

Πως;

Μα φυσικά με την κατάργηση των τμημάτων που προσβλέπουν στην επιστημονική έρευνα και ιδιαίτερα των τμημάτων Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών, στα οποία υπάρχουν ακόμα επικίνδυνοι αχρείοι (όχι όλοι, βέβαια, αλλά κάποιοι) που έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να καταλάβουν πως λειτουργούν οι κοινωνικές και ψυχικές δομές, η εξουσία, ο πολιτισμός και τα κοινωνικά κινήματα.

Τέτοια άχρηστα τμήματα μπορούν να αντικατασταθούν με πολύ χρησιμότερα, προσαρμοσμένα στις σημερινές ανάγκες της αγοράς. Ακολουθεί μια αρχική λίστα των υπό ίδρυση τμημάτων.



1. Call Center Science Deparment (CCSD)



Η επιστήμη της τηλεφωνικής επικοινωνίας, όπως αυτή εφαρμόζεται στα τηλεφωνικά κέντρα μεγάλων εταιριών. Τα τηλεφωνικά κέντρα αποτελούν ένα σημαντικότατο τομέα απασχόλησης και πρέπει να στηριχθούν από ανάλογη εξειδίκευση. Οι φοιτητές μαθαίνουν μια σειρά από δεξιότητες, βασικές για μια πετυχημένη καριέρα ως Call Center Agents. Οι σπουδές μπορούν να συνεχιστούν για την απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου - MccSc (Master of call center Science) - ή και διδακτορικού – TeD (Doctor of Telephony).

Ενδεικτικά μαθήματα:

Customer Service Ι & ΙΙ: Πώς να είστε ο κυματοθράυστης των παραπόνων ενάντια στην εταιρία που δουλεύετε, τα οποία ακούτε εσείς και όχι οι υπέυθυνοι (που είναι κλεισμένοι στο γραφείο τους και παίζουν Farmville). Πως να μην σπάτε πληκτρολόγια ή να μην βάζετε τα κλάμματα όταν σας προσβάλλουν προσωπικά για πράγματα που δεν έχετε καμία ευθύνη. Τεχνικές ευγενικής ομιλίας και υπομονής στον κάθε συνδρομητή – ζώο που δεν ξέρει τί θέλει, δεν ξέρει τί του γίνεται και βρίζει εσάς για αυτό.

Προώθηση προϊόντων Ι, ΙΙ & ΙΙΙ: Αλυσίδα μαθημάτων που στοχεύει στην απόκτηση δεξιοτήτων στην τηλεφωνική προώθηση προϊόντων. Οι φοιτητές σταδιακά χάνουν κάθε ενδοιασμό στο να τηλεφωνούν σε σπίτια σε ακατάλληλες ώρες, μαθαίνουν να μιλούν μηχανικά σαν προηχογραφημένο μήνυμα και να δέχονται, συνεπώς, τα ανάλογα γαμωσταυρίδια από την πλειοψηφία των “πελατών”.

Collection Department Science: Οι φοιτητές μαθαίνουν την λειτουργία τμημάτων που ασχολούνται με την εξόφληση λογαριασμών, την αποπληρωμή δανείων και καρτών. Μαθαίνουν να ακούγονται σαν μαφιόζοι στο τηλέφωνο (μετά από ανάλυση περιεχομένου σε ταινίες όπως o “Νονός 1, 2 & 3”, “Scarface” και “Goodfellas”), να απειλούν κόσμο, να απειλούν τα παιδιά και την οικογένεια του οφειλέτη και να κάνουν προσωπική τους υπόθεση κάτι από το οποίο τα κέρδη δεν θα τα δούν ποτέ, ούτε στα πιο γλυκά τους όνειρα. Αντίθετα, αυτοί που θα δουν τα κέρδη, κάθονται στην βίλα τους στην Εκάλη δίπλα από την πισίνα και ευχαριστούν τον ύψιστο που βρέθηκαν κάποιοι μαλάκες να κάνουν την βρωμοδουλειά αντί για αυτούς. Ιτς ε μπιούτιφουλ γουόρλντ...

Εργαστήριο αποφυγής συνδικαλισμού: Σε κάθε χώρο εργασίας, κάποιοι αχάριστοι εργαζόμενοι επιχειρούν να οργανωθούν σε σωματείο για να διεκδικήσουν παραπάνω δικαιώματα και χρήματα. Στο εργαστήριο αυτό, οι φοιτητές μαθαίνουν να αδιαφορούν στην προπαγάνδα του σωματείου, να λειτουργούν με ατομικιστικά κριτίρια, να μην απεργούν ποτέ και για κανένα λόγο και να πιστεύουν ότι αυτό θα τους βοηθήσει στην προσωπική τους ανέλιξη στην εταιρία.

Πρακτική Άσκηση: Η πρακτική άσκηση γίνεται καθ' όλη την διάρκεια σπουδών, χωρίς φυσικά να πληρώνεται. Οι φοιτητές μαθαίνουν να επιβιώνουν μετά από 8 ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή και με ακουστικό στο ένα αυτί. Επίσης, μαθαίνουν να ελαχιστοποιούν τις ανάγκες τους για διάλλειμα, φαί, νερό ή κατούρημα, ώστε να επικεντρώνονται στον “στόχο” της ομάδας και να πάρουν το bonus. Τέλος, μαθαίνουν να μην παραπονιούνται όταν έχουν δουλέψει σερί 8 ώρες με ελάχιστο διάλλειμα & 3 ώρες υπερωρία και τελικά αντί για bonus πήραν κάτι αρχίδια.



2.McScience Deparment


Τμήμα που στοχεύει στην επιστημονική επιμόρφωση ανθρώπων που θα στελεχώσουν αλυσίδες fast food και τυροπιτάδικων. Οι φοιτητές εισέρχονται στον κόσμο του γρήγορου φαγητού και της απόλυτης εργασιακής εξαθλίωσης, η οποία επιστημονικά ονομάζεται πλέον “ελαστικότητα”.

Ενδεικτικά Μαθήματα:

Fast Food Preparation I, II & III: Αλυσίδα μαθημάτων που στοχεύει στην απόκτηση δεξιοτήτων στην παρασκευή “φαγητού” στην “κουζίνα” των fast food. Οι φοιτητές μαθαίνουν να μην ξερνάνε κάθε φορά που τηγανίζουν τα άγνωστης προέλευσης “κρέατα” (ή οτιδήποτε κι αν είναι αυτό), να μην ανεβαίνουν σε καρέκλες κάθε φορά που βλέπουν αρουραίους και κατσαρίδες να τριγυρνάνε δίπλα τους και να μην ασχολούνται με τετριμμένα πράγματα όπως η υγιεινή του καταστήματος.

Παιδικά Πάρτυ Ι & ΙΙ: Οι φοιτητές μαθαίνουν να ντύνονται με γελοίες στολές και να τριγυρνάνε στο κατάστημα τρομάζοντας τα παιδάκια σε παιδικά πάρτυ, ώστε να φύγουν πιο γρήγορα και να αρχίσει το επόμενο (με αυτό τον τρόπο χωράνε πολλά πάρτυ μέσα σε μια μόνο ημέρα!). Επίσης μαθαίνουν να το παίζουν συνεχώς χαρούμενοι και να ρωτάνε τους πάντες αν “περνάνε καλά”, την ίδια στιγμή που μαθαίνουν να μην υποχωρούν στους αυτοκτονικούς ιδεασμούς που απέκτησαν από το γεγονός ότι κοντεύουν τα 30 και είναι ντυμένοι σαν κλόουν ή σαν τεράστια μερίδα πατάτες από τα McDonalds.

Πρακτική Άσκηση: Απλήρωτη (προφανώς). Οι φοιτητές μαθαίνουν ότι το 8ωρο είναι εντελώς προαιρετικό και ότι πρέπει να δουλέψουν όποτε και όσο αποφασίσει η διοίκηση. Μαθαίνουν να μην παραπονιούνται όταν τους μεταφέρουν στην Νέα Μάκρη (και οι ίδιοι μένουν στα Λιόσια). Τέλος, αποκτούν δεξιότητες υπερανθρώπου που δύναται να δουλεύει ακατάπαυστα άπειρες ώρες, χωρίς να κουράζεται πριν φτάσει στο σπίτι του και ξεραθεί στον ύπνο μέχρι την επόμενη βάρδια.

3.Food Distribution Science Department

Τμήμα που στοχεύει στην επιστημονική κατάρτιση κούριερ και ντελιβεράδων (executive food distributor).

Ενδεικτικά μαθήματα:

Εργαστήριο Ριψοκίνδυνης Οδήγησης Ι, ΙΙ & ΙΙΙ: Ο χρόνος είναι χρήμα και η οδική ασφάλεια, όπως και η ζωή του εργαζόμενου, δεν έχει καμία αξία μπροστά στο χρήμα. Όσο πιο γρήγορα παραδωθεί το δέμα ή τα σουβλάκια, τόσο περισσότερες παραδόσεις ανα ημέρα και τόσο περισσότεροι ευχαριστημένοι πελάτες. Οι φοιτητές μαθαίνουν με πρακτικούς τρόπους να περνάνε κόκκινα φανάρια, να γκαζώνουν σε στενά χωρίς να κοιτάνε, να μην σταματάνε στα στόπ και να ξεφεύγουν από την τροχαία. Αν πεθάνουν πάνω στην διαδικασία ονομάζονται αυτόματα “υπάλληλοι του μήνα” και η εταιρία, καθώς και το τμήμα, καταθέτουν στεφάνι στην κηδεία τους. Ο μισθός (3-5 ευρώ την ώρα) πηγαίνει στο πρόσωπο που αναφέρεται στην διαθήκη τους, η οποία συντάσεται μαζί με την σύμβαση εργασίας. Αν δεν το κάνουν, κινδυνεύουν με απόλυση και διαγραφή από το τμήμα, λόγω “μειωμένης παραγωγικότητας”.

Πρακτική Άσκηση: Ουσιαστικά ίδια με τα υπόλοιπα τμήματα (απλήρωτη, υπερωρίες, τεχνικές ελαχιστοποίησης της κούρασης, κτλ.)

4.Waiting Tables Science Department (WTSD)

Τμήμα που στοχεύει στην κατάρτιση επιστημόνων προς απασχόληση ως σερβιτόροι/ες σε διάφορες επιχειρήσεις.

Ενδεικτικά Μαθήματα:

Κράτημα Δίσκου Ι & ΙΙ: Οι φοιτητές παρακολουθούν σεμινάρια από έμπειρους σερβιτόρους στο κράτημα δίσκου, ώστε να αποκτήσουν σταθερότητα και ταχύτητα, όσο κουρασμένοι κι αν είναι και όσες ώρες και αν δουλεύουν πηγαίνοντας πάνω – κάτω σαν τρελοί.

Αντιμετώπιση Πελατών Ι, ΙΙ & ΙΙΙ: Αλυσίδα μαθημάτων που στοχεύει στην απόκτηση δεξιοτήτων για την αντιμετώπιση πελατών. Οι φοιτητές μαθαίνουν να ακούν την κάθε αδιανόητη απαίτηση του πελάτη, να δέχονται παράπονα για το φαγητό ή τον καφέ (που δεν έφτιαξαν οι ίδιοι), να δέχονται προσωπικές προσβολές χωρίς να χάνουν την υπομονή τους και να συμπεριφέρονται ως υπάνθρωποι σκλάβοι του αφεντικού τους και του κάθε πελάτη που αποφάσισε να βγάλει το άχτι του πάνω τους.

Εργαστήριο Σεξουαλικής Παρενόχλησης: Απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες που φοιτούν στο τμήμα. Η αξιοπρέπεια του εργαζόμενου είναι εμπόδιο στην ικανοποίηση του πελάτη και την λειτουργία της επιχείρησης. Διδάσκεται η απόλυτη υπομονή σε σεξιστικά και προσβλητικά σχόλια, (είτε του εργοδότη, είτε του πελάτη), η διατήρηση του χαμόγελου ότι κι αν συμβεί και η ανοχή στο χούφτωμα και την επίδειξη “ανδρισμού” από πελάτες που έχουν πρόβλημα με το μέγεθος του πέους τους και επιλέγουν να αυτοεπιβεβαιωθούν χρησιμοποιώντας την σερβιτόρα. Και ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Πρακτική Άσκηση: Ίδια με τα υπόλοιπα τμήματα (απλήρωτη, υπερωρίες, τεχνικές ελαχιστοποίησης της κούρασης, κτλ.)



Άλλα τμήματα (σύντομα περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας):

Warehouse Management Science Department: Εκπαίδευση-κατάρτιση αποθηκάριων

Τουριστικά Επαγγέλματα: γίνε επαγγελματίας γκρούμ και receptionist! Η σχολή υπάρχει ήδη!

Janitor Science Department: Γίνε καθαριστής/ καθαρίστρια και νιώσε την εμπειρία της μεσαιωνικής σκλαβιάς στο πετσί σου! Ειδικά μαθήματα για αποφυγή επιθέσεων με βιτριόλι από μπράβους, για όσους κάνουν το λάθος να συνδικαλιστούν.

ΑΣΕΕ (Ανώτατη Σχολή Εθελοντικής Εργασίας): Δεν βρίσκεις δουλειά στο αντικείμενό σου; Ταυτόχρονα με την ετεροαπασχόληση, μπορείς να εργαστείς απλήρωτα και εθελοντικά! Οι φοιτητές μαθαίνουν να έχουν την ψευδαίσθηση ότι κάποτε μπορεί να ασχοληθούν με αυτό που σπούδασαν και μάλιστα κάποτε μπορεί να πάρουν και τον βασικό μισθό। Επίσης μαθαίνουν να διατηρούν αυτή την ψευδαίσθηση ακόμα και όταν ξέρουν ότι τίποτε από τα παραπάνω δεν πρόκειται ποτέ να γίνει।Εκτός αν αλλάξουν ριζικά κάποια πράγματα।।Δεν φαίνεται και τόσο κακή ιδέα τώρα, ε;

Οι εγγραφές άνοιξαν!

Ποιός φοβάται τους ποδηλατόδρομους;

Πρόσφατα, στην πόλη της Κέρκυρας, ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή ποδηλατόδρομων. Πολύ σύντομα, πληροφορηθήκαμε από μερικούς “ευσυνείδητους πολίτες” τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της αλλαγής: 300 θέσεις πάρκινγκ θα χαθούν, τα καταστήματα θα χάσουν την πελατεία τους (αφού δεν θα μπορούν οι πελάτες να παρκάρουν στο ένα μέτρο από την είσοδο), θα επικρατήσει κυκλοφοριακό χάος, σμήνη από ακρίδες θα καταστρέψουν της σοδειές, το νερό θα γίνει αίμα και ο άγγελος θανάτου θα σκοτώσει όλους τους πρωτότοκους υιούς της πόλης. Τα σενάρια της Αποκάλυψης και των Μάγιας ωχρειούν, μπροστά στις ανυπολόγιστες καταστροφές που θα φέρουν οι ποδηλατόδρομοι.

Πίνακας του Ιερώνυμου Μπός που απεικονίζει την Κέρκυρα μετά την κατασκευή των ποδηλατόδρομων - και όχι την κόλαση όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν.

Τον κύριο ρόλο του προφήτη για αυτή την δυσοίωνη εξέλιξη παίζουν οι έμποροι και οι καταστηματάρχες της πόλης. Η στάση τους δεν εκπλήσσει. Θυμίζει την στάση των εμπορικών συλλόγων της Αθήνας, οι οποίοι απαιτούν κατά καιρούς την απαγόρευση των πορειών και των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, για να μην παρεμποδίζεται η εμπορική κίνηση και το shopping. Την ίδια εχθρότητα επιδεικνύουν και στους απειροελάχιστους ελεύθερους χώρους και πάρκα της πρωτεύουσας: ένας χώρος στάθμευσης πιστεύουν πως εξυπηρετεί πολύ καλύτερα τα καταστήματα, από ένα πάρκο ή έναν χώρο πρασίνου. Κανένα επιχείρημα δεν είναι αρκετό για να τους πείσει ότι ο κόσμος δεν τελειώνει έξω από το μαγαζάκι τους. Καμία ανάγκη κοινωνικής διαμαρτυρίας, κοινωνικών διεκδικήσεων, ελέυθερων χώρων ή πρασίνου δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις ιερές ανάγκες της επιχείρησής τους. Ο κόσμος ολόκληρος είναι τα καταστήματα στην Ερμού, την Πατησίων ή την Λ. Αλεξάνδρας στην Κέρκυρα. Όλοι οι υπόλοιποι υπάρχουμε για να τα θρέφουμε.

Δεν είναι εύκολο όμως να κατηγορήσεις τους εμπόρους για αυτή την στενομυαλιά. Εδώ και χρόνια μας έχουν πείσει ότι η “επιχείρηση” και το “κατάστημα” είναι ιερές λέξεις, λέξεις που συνδέονται με την ανυπέρβλητη θεότητα της “Αγοράς”. Η Αγορά είναι ο Θεός και οι έμποροι και επιχειρηματίες οι μόνοι προφήτες του, υπεύθυνοι για κάθε ίχνος πολιτισμού, ανάπτυξης, ευημερίας και κοινωνικής γαλήνης. Σε αυτούς χρωστάμε τα πάντα. Το ίδιο ισχύει, όπως παντού, και στην Κέρκυρα. Πολλοί έμποροι θεωρούν ότι πρέπει να είναι πιο προνομιούχα τάξη από τους υπόλοιπους πολίτες, με δικαίωμα veto σε οποιαδήποτε αλλαγή ή εξέλιξη. Έτσι, δεν είναι περίεργο που κάποιος απο αυτούς γράφει -σε μια συζήτηση για το ζήτημα των ποδηλατόδρομων, στο Facebook- τα παρακάτω:

“[…] θα μαζέψω τα χρήματά μου απο αυτό το νησί σας και θα την κάνω για απέναντι που μας σέβονται εμάς που φέρνουμε λίγο χρήμα στην αγορά σας και δίνουμε και μερικές θέσεις εργασίας και μεροκάματα. Το ευχαριστώ είναι να μας κάνετε τη ζωή μας κόλαση. Ευχαριστώ όλους τους Δημότες και γηγενείς της Κέρκυρα για τον σεβασμό που δείχνετε και για τις υποδομές σας για ανάπτυξη.”*

Κερκυραίος Έμπορος: ιερός πυλώνας της ανάπτυξης
και του πολιτισμού, που ανιδιοτελώς προσφέρει
τόσα χρόνια τώρα σε εμάς τους πληβείους

Η “Κόλαση”, όπως φαίνεται, δεν είναι η κατάληψη της πόλης από τα αυτοκίνητα, η διαρκής παρουσία της λαμαρίνας σε ένα μνημείο πολιτισμού της Ουνέσκο, το καυσαέριο και η άθλια εικόνα των παράνομα παρκαρισμένων αυτοκινήτων. Όχι. Η “κόλαση” είναι οι ποδηλατόδρομοι, που μας εμποδίζουν να παρκάρουμε όπου γουστάρουμε και μας παροτρύνουν να πάρουμε ποδήλατο αντί για το πολυαγαπημένο μας αμάξι. Και για να τον ευχαριστήσουμε για την ανιδιοτελή του προσφορά σε εμάς τους αχρείους, πρέπει να ξεχάσουμε κάθε προσπάθεια βελτίωσης της ποιότητας ζωής μας που αντικρούει στα ιερά του συμφέροντα και, επιπλέον, να του δώσουμε την άδεια να χρησιμοποιεί παράνομα οποιονδήποτε δημόσιο χώρο θελήσει.

Δεν είναι βέβαια όλοι όσοι είναι ενάντιοι στους ποδηλατόδρομους έμποροι και δεν είναι όλοι οι έμποροι ενάντιοι στους ποδηλατόδρομους. Αλλά αυτό που κρατάμε εδώ από την λέξη “έμπορος” δεν είναι η επαγγελματική ιδιότητα, αλλά η “ιδεολογία” πίσω από τον όρο: ο πλήρης ατομικισμός, η έπαρση από την δήθεν “προσωπική επιτυχία” και “επίτευξη”, η συρίκνωση του κόσμου γύρω από τα στενά ατομικά συμφέροντα, η αδιαφορία για τους συμπολίτες και την ποιότητα ζωής της πόλης. Γι' αυτό τον λόγο είναι εξοργιστικό κάποιοι να χρησιμοποιούν το εξής επιχείρημα: “Τόσα προβλήματα έχουμε και αντί να τα λύσουμε φτιάξαμε ποδηλατόδρομους;”. Γιατί τώρα που κάποιοι αναγκάζονται να μην παρκάρουν παράνομα όπου θέλουν και να μην παίρνουν την αυτοκινητάρα τους για να κάνουν 50 μέτρα απόσταση, τώρα θυμήθηκαν όλα τα προβλήματα της πόλης: το άθλιο νοσοκομείο, το αεροδρόμιο μέσα στην πόλη, τα σκουπίδια και την ανύπαρκτη δημόσια συγκοινωνία. Προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν γιατί για να λυθούν χρειάζονται κοινωνικές διεκδικήσεις και κινητοποίηση των πολιτών. Προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν γιατί, αντί για τα παραπάνω, έχουμε μια πλήρη εξατομίκευση, αδιαφορία και μη-συμμετοχή στα κοινά (εκτός από τις επαφές με τα μεγάλα τζάκια του νησιού, για να μας κάνουν κανένα ρουσφέτι). Αλλά τώρα, που κάτι εισέβαλλε στην ιδιωτική τους σφαίρα, ο μόνος λόγος που αναφέρονται στα μεγάλα προβλήματα της πόλης δεν είναι γιατί διατείθενται να κινητοποιηθούν για να τα λύσουν: απλά τα χρησιμοποιούν για πάρουν πίσω την θέση πάρκινγκ τους (που δεν τους ανήκει καν). Αν λειτουργήσει το καινούργιο νοσοκομείο, οι έμποροι που βρίσκονται κοντά στο παλιό θα ξεσηκωθούν και θα μιλήσουν για “υποβάθμιση της περιοχής”. Αν μεταφερθεί το αεροδρόμιο, το ίδιο θα γίνει με τους ξενοδόχους που βρίσκονται κοντά σε αυτό. Αν γίνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην πόλη με αίτημα την καθαριότητα ή τις δημόσιες συγκοινωνίες, οι έμποροι του κέντρου θα μιλήσουν για “παρεμπόδιση της αγοράς”. Αν ξεκινήσουν οι εργασίες για υπόγεια πάρκινγκ, οι έμποροι που θα βρίσκονται κοντά στα εργοτάξια θα επιχειρήσουν να τις σταματήσουν, γιατί το εργοτάξιο θα “μειώνει την αγοραστική κίνηση”.

Υπάρχει ένα πράγμα με το οποίο μπορείς να συμφωνήσεις με την πλειοψηφία των εμπόρων και των λοιπών πολέμιων των ποδηλατόδρομων. Οι ποδηλατόδρομοι αποτελούν όντως ημίμετρο. Αυτό που πρέπει να απαιτηθεί από όλους όσους δεν είναι κλεισμένοι στο καβούκι τους και θέλουν μια ανθρώπινη Κέρκυρα είναι η πλήρης πεζοδρόμηση του κέντρου. Πρέπει να δωθεί ένα οριστικό τέλος στην χούντα της λαμαρίνας. Η ποιότητα ζωής της πόλης δεν μπορεί να προσμετράται με το πόσο κοντά στο τάδε ή το δείνα κατάστημα ή καφετέρια μπορεί κανείς να παρκάρει. Η ποιότητα ζωής σημαίνει ύπαρξη ελεύθερων χώρων, χώρων που στηρίζουν την ανθρώπινη επικοινωνία και συλλογικότητα, χώρων συνέυρεσης, διαλόγου, ανταλλαγής ιδεών. Οι ίδιοι οι καταστηματάρχες θα ωφεληθούν πολύ περισσότερο από μια τέτοια πόλη (αν και οι περισσότεροι δεν το αξίζουν). Οι ποδηλατόδρομοι αποτελούν απλά ένα ελάχιστο βήμα προς μια τέτοια κατεύθυνση. Το αν η πορεία αυτή θα συνεχιστεί δεν είναι θέμα του οποιουδήποτε Δήμαρχου ή τοπικού “άρχοντα”, αλλά όλων όσων θέλουν η Κέρκυρα να πάει προς μια τέτοια κατεύθυνση.

Οι μεγάλες αγορές μας στέρησαν μισθούς, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Οι μικρές αγορές πάνε να μας ακυρώσουν την επιθυμία μας για μια ανθρώπινη πόλη. Και οι δύο μας απειλούν με τρομακτικά σενάρια αν δεν ακολουθήσουμε τις υποδείξεις τους. Και για τις δύο ξέρουμε ότι το κάνουν για “ιδίον ώφελος”. Ίσως φανεί υπερβολικό, αλλά ο αγώνας και στις δύο περιπτώσεις είναι κοινός.

* Ξεκαθαρίζω ότι δεν γνωρίζω προσωπικά τον κύριο που έγραψε την συγκεκριμένη φράση. Μπορεί, συνεπώς, να τον αδικώ και να μην έχει καμία σχέση με αυτό που περιγράφω (αν και μου φαίνεται μάλλον δύσκολο). Η ίδια η "ατάκα" όμως είναι πολύ χαρακτηριστική της κατάστασης στην οποία το κείμενο αναφέρεται.

Ο ξεχωριστός κ. Keuner

Ο κ. Κ. δεν το 'κρινε απαραίτητο να ζεί σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: “Παντού μπορεί να πεινάσω”. Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη που την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε. Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατεβεί από το πεζοδρόμιο. Ο κ. Κ. κατέβηκε και διαπίστωσε ξαφνικά ότι είχε αγανακτήσει ενάντια σε αυτόν τον άνθρωπο, και μάλιστα όχι ενάντια στον άνθρωπο μα προπαντώς ενάντια στην χώρα που ανήκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο, που ευχήθηκε να γίνει ένας σεισμός και να την καταπιεί. “Γιατί”, ρώτησε ο κ. Κ. “έγινα εθνικιστής εκείνη την στιγμή; Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή. Μα γι' αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύσουμε αυτή την βλακεία: γιατί κάνει βλάκες αυτούς που την συναντούν”.

B. Brecht - Ιστορίες του κ. Keuner